langere adem

Baby’s

En toen brak het moment aan. Ook in mijn eigen vertrouwde vriendenkring begint men baby’s te krijgen, maken of willen. Ik vind het heerlijk, want ik ben gek op die kleine onschuldige, weerloze wezentjes met supranormale gezichtstrekken waardoor ik alleen maar kan vervallen in oooohhh kijk nou. Maar ik vind het ook pijnlijk. En nu hoor ik je denken dat ik ook zo een zielig dertigjarig meisje ben, dat eigenlijk ook heel stiekem kinderen wil maar haar staat van de relatie nog niet klaar ervoor is, zeker. Maar dat is het niet. Of althans dat vind ik niet zo pijnlijk. Nee, het pijnlijke zit hem in dat ik me opeens begin te beseffen dat alle fasen in het leven je altijd een jaar of vijf van te voren doet denken dat het wellicht wel langs je heen zal gaan. Een bepaald inzicht. Bijvoorbeeld, ik heb vroeger best een tijdje met veel liefde en intensiteit geblowd en ik wilde toen als vijftienjarig onafhankelijke unieke persoonlijkheid echt geloven dat alhoewel ik wist dat de meeste mensen heus niet hun hele leven bleven blowen maar dat het waarschijnlijk een fase is in je leven die weer overgaat zodra je echte grote mensen verantwoordelijkheden krijgt, toch dacht ik dat die theorie aan mij voorbij zou gaan. Ik zou altijd mijn hele leven net zo hard blijven blowen. Niet dus; de theorie kreeg me te pakken. Ook mij. Ik kreeg angstaanvallen op mijn 19e en blowde toen nog twee jaar om mijn wetenschappelijke artikelen op de universiteit te kunnen schrijven in het holst van de nacht. Uiteindelijk schreef ik mijn hele thesis clean. Op koffie, chocolade en Ally McBeal. Dus, baby’s. Ja ook daarvan had ik altijd zo een hardnekkige bij mij niet, hoor- theorie in mijn achterhoofd. Of eigenlijk twee zelfs. De eerste was: Ik krijg nooit kinderen en bij mij gaat die klok nooit tikken. Nou geloof me, als je de liefde van je leven tegen komt, wil je niets liever dan heel veel van dezelfde lieve wezentjes op aarde produceren. Dus ook die theorie heeft me liefdevol ingepakt. En de tweede was: als ik ze krijg wordt ik vast net mijn moeder en ga ik al mijn ongeluk in mijn eigen leven op mijn kinderen produceren. En over deze tweede theorie kan ik hoe langer ik wacht, hoe overtuigender ik word, met een gerust hart erkennen, dat deze theorie me niet te pakken zal krijgen. Waarschijnlijk. Alleen al het feit dat ik me namelijk hiervan bewust ben, geeft me een enorme voorsprong op de theorie. En zo hoort het. Voor ieder kind op deze aarde. Wees je vooral bewust in je opvoeding dat je nooit je eigen ongeluk op haar of hem mag afreageren. Verder komt het dan wel goed.

Het Nieuwkerkse inzicht

Half vier en de dag is al een stuk kleiner geworden. Mijn hoofd daarentegen een stuk groter. Turbulent dagje, zou een horoscoop van zo een suf damesblad het noemen: Lekker bezig zijn, druk druk druk, veel om handen hebben, in beweging zijn en meer van dat soort kunstmatige wat-is-het-toch-leuk-om-stress-in-je-leven-te-hebben uitdrukkingen. Waarom hebben we die in het leven geroepen? Welk miljoenenbedrijf heeft ooit verzonnen dat het een must zou moeten zijn om het druk te hebben? Want laten we wel wezen; uiteindelijk wordt er alleen maar geduwd en getrokken aan je zodat je veel zoveel mogelijk productief bent en dus ook veel dingen tegelijk of achter elkaar gaat doen, beleven en ook nog steeds aanschaffen. Een constante nieuwsgierigheid wordt in je gewekt doordat je elke dag weer geconfronteerd wordt met het feit dat je iets mist, dat je iets niet kent, dat je het niet gezien hebt, niet beleefd, niet geproefd, geroken, gespeeld of gehoord. Maar weet jij eigenlijk nog wel wat je wilt ruiken, proeven, horen, zien, weten of kopen? Nee, miljoenen mensen vinden zichzelf om half zeven in de rij bij de kassa van de AH en vragen zich helemaal niet of waarom er een afbakpizza in hun mandje ligt. Waarom kopen we ons helemaal hysterisch tijdens de feestdagen? en waarom is die nieuwe van lady gaga een must om te zien? Had je altijd al een drang naar vettig, niet smakelijk voedsel? Gaat die iPad dan wel je huwelijk redden? En is het inspirerend om een vrouw te zien die het excentrieke platslaat?

Juist.
Om tot die kennis te komen is er tijd nodig, en die hebben we helaas niet meer omdat we ‘lekker in beweging’ zijn. Dus draai je stoel weg van je werk, of loop weg voor die klas of klant en zeg dat je even een luchtje gaat scheppen…En daar buiten op het muurtje, of tegen een etalageruit ga je staan, stokstijf. En als je dan je ogen dicht doet voor een seconden of vijf, daarna weer open en je hoofd omhoog richt, naar een stukje lucht, kan het gebeuren dat je je beseft dat je helemaal niet turbulent wilt zijn. Het is een reële kans. Het gebeurde Matthijs van Nieuwkerk zelfs afgelopen maandag. Helaas volgt er vaak op deze ingeving een fatale griep. Want ook een lichaam kan denken en is ook niet gek. En terwijl jij ziek in bed ligt, rent iedereen verder. Het beangstigende is echter dat jij daardoor gaat denken dat je zo snel mogelijk beter moet worden om weer mee te rennen. De Wereld Draait Door, inderdaad.
Ik hoop dat Matthijs soms nog eens terugdenkt aan wat er door hem heen ging daar buiten bij die studio en dat we allemaal wat vaker stukjes lucht gaan scheppen. Want de wereld draait inderdaad door, altijd.

Zi-za-zo-ziek

Ik stort in en neer in een stilte-coupe van een intercity. De dagen zijn allang niet meer gevuld met licht en het kunstachtige artefact ervan doet pijn aan mijn ogen. Mijn muts van mijn jas is te klein om mijn ogen geheel te bedekken, waardoor ik als een blinde monnik mijn gesloten ogen naar boven richt in mijn muts en soms spastisch de muts van mijn ogen trek en mijn medepassagiers een boze blik toewerp. Ik stel me zo voor dat een echte monnik die het licht allang ingeslikt heeft, dat ook zo zou doen.
Na drie uur in deze hel van TL, strompel ik naar het fietsendepot en haal rillend mijn trouwe tweewieler van stal. Het is niet koud, een mooie helder nacht omarmt mij, maar ik lijk te bevriezen in mijn veel te goedkope winterjas.
Thuisgekomen val ik mijn huis in en besluit er in ieder geval de komende 24 uur niet meer uit te komen. Ik slik drie paracetamolletjes en herken mijn eigen koele gezicht niet in de spiegel. Ik doe een coma.
De opeenvolgende dagen zijn in mijn hoofd allesbehalve opeenvolgend: in een moeras tussen slaap en waak huil ik me door de kippensoep heen en word slechts kortstondig blij als ik merk dat de paracetamol door mijn aderen word geadoreerd als de gouden koningin die met haar glimlach ijstoppen kan doen smelten. Als zij er is voel ik me vredig en zak weg in een eindeloze slaap zonder keelpijn, geschuurde lippen en spelden in mijn keel. Sapje, boterham, ham, ham, ik ga even op de huiskamervloer liggen en na twee uur besef ik me dat er een mooi wezentje in mijn zolderraam weerkaatst. Shhhh, ik stuif overeind en zie stapels papier door mijn toren uitgestald. Wie is hier geweest? Wat is hier aan de hand? Oooowww ja ik had besloten de adminininininistratie te doen, maar bij het eerste telefoontje dat ik pleegde om te vragen of ik mijn kortingsformulier met betrekking van tot contributie nog mocht inleveren, kreeg ik zo een onvriendelijke vrouw te spreken dat ik gelijk weer het leed van de hele wereld op mezelf schoof en letterlijk door mijn knieën ben gegaan. Uit.
Dag vijf breekt aan en wezenloos lig ik op de bank. Ik geef me over en heb niks meer over om me mee te verzetten. Ik trek mijn muts dieper over mijn oren en zet een kopje thee. Ik smeer een boterham en eet hem op. Leeg, zo leeg voel ik me. Ik voel me als je door mijn mond een schreeuw zou uiten dat je de echo tot in kazachstan zou kunnen horen. Ik ben geheel en al verslagen. Schoon en gereinigd zal ik morgen mijn mooiste jurk aantrekken, naar een bankje wandelen op de berg en glimlachend naar de lucht staren. Ik was zo verdomde ziek, maar ik ben zelf helemaal weer beter geworden. Zonder jou…

Ergens in 2007

Met plak aan mijn handen word ik wakker, opeens lijkt werkelijkheid en fantasie een andere wending te nemen. Ik knutsel tegenwoordig suikerspinnen en lijkt geen eten meer nodig te hebben. Dagen worden nachten die weer overgaan in dagen, ja ik heb het druk. Maar tussen de bedrijven door vind ik een gaatje, piepklein in holst van mijn hoofd dat een directe verbinding naar jou probeert te maken. Het is namelijk mijn taak je te melden dat ik gehuild heb bij het einde van Flash Jackson. In de war, dromerig over straat, snap ik de wereld niet meer. Ik stond gister op een kunstenaarsfeestje en staat een man daar gewoon te zingen dat magic sucks………iedereen om me heen is ongelukkig, teleurgesteld in het leven, de wereld, en zo rauw….oei zo rauw, geef iedereen maar een snauw……..nou……. ik zeg alleen miauw, omdat ik er niks van snap. Ja de wereld is niet leuk, maar je kunt toch op zijn minst proberen voorjezelf in eerste instantie maar ook voor de anderen in de andere plaats hem een beetje leuker te schilderen, knutselen, beschrijven, fotograferen, dromen. En waarom altijd met een dubbele betekenis, vooral de omgang tussen twee verschillende niveaus; man vrouw, leraar leerling, oud jong, ouder en kind, mens en dier….altijd is er een die iets wil dat de ander niet perse zo ver doorvoeren wil, maar nee de hond wordt geschopt, het kind geslagen, de leraar verleid, en de man bedondert. Nou………….ik ben in ieder geval blij dat ik letters op mijn voorhoofd hebt staan, die me misschien een beetje raar maken, maar mij overal onzichtbaar doorheen al die ellende laten gaan
en pssssst, zal ik je een geheimpje verklappen…….er staat ook iets in jouw voorhoofd gekrast, ik heb het gelezen…hi

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s