bloos

Gister namen wij afscheid van een eenzame man op een gevaarlijke berg, een schalkse jongen met jeugdsentiment en een klein jongetje die de schoonheid van kleine dingen begrijpt. Het was een surrealistische avond; gelukkig maakte mijn eigen surrealisme dat de mondhoeken niet bleven hangen. En
daar ben ik best ietsepietsie trots op…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s