aanvallen!

45 dagen met een mond van ijzer. Zo veel gedachten met negatieve specerijen gekruid in mijn hoofd, maar mijn keel bleef leeg en mijn mond gesloten. Tot dag 46. Vandaag kuchte ik een harde grom en plots kroop er een draadje uit mijn mondhoek. Een pincet begon te trillen op de vensterbank en met het vallen van de sneeuw buitelden de woorden door mijn stilte heen. Ik kan ‘nee’ zeggen en ‘ho tot hier’, ik fluister ‘ik houd van jou’ en schreeuw ‘dit is belachelijk’. Er is stilte nodig om tot jezelf te komen en uiteindelijk in een onzichtbaar harnas van de meest schitterende maliën ten strijde te trekken en te zeggen; dit ben ik en daar vecht ik voor!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s