herfst

Met een wit gezicht zit ik aan tafel en wrijf de slaapkorrels uit mijn ogen. Buiten wordt er naar me gezwaaid, de kat knabbelt gezellig van haar brokjes en iemand zingt dat hij zoveel van me houdt. Toch blijft het stil in mijn binnenste. Een dikke paarse pluis-rups zit om mijn hart en krijgt de logge pijn van de wereld niet opgegeten. Het wordt een prachtige vlinder, dat wel, ooit. Dus zet ik koffie, zwaai terug en wrijf een traan in de vacht van Loeka; het is herfst.

herfst

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s