mjiep, mjiep, mjiep

Er bevindt zich een prisma van geel op twee meter afstand en de wereld is waanzinnig boos. Vooral op zichzelf; de luiheid en grootsheid van de ego’s ketsen keihard tegen het stuur van mijn fiets. Mjiep, mjiep, mjiep doen mijn trappers maar verder ben ik onzichtbaar en beweeg door de wanstaltige houdingen. Het hoeft niet. Ik kies anders. Kan niet anders. De groene steen in mijn binnenste wordt kokend heet bij elke vernedering en leugen. Een pijnlijke schroeiplek op mijn linkerborst weerhoudt me van wraak. Een traan plengt. De wind kust mijn zucht. Mjiep, Mjiep.

mjiep

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s