tijd valt niet te vangen

Woorden leken wel zwakke bellen van nietszeggendheid. Zoveel poespas en verandering dat mijn geest zich weliswaar sterkte, maar ik de toepasselijke woorden er niet bij kon vinden. En dat terwijl ik groef in harde grond. Maar opeens vult mijn buik zich en zwelt op. Mijn bloed kolkt onder mijn huid, mijn haren draaien rondjes en een woord buitelt naar buiten: Langzaamaan….
En daar hopen we dan maar op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s