wie niet weg is, is gezien

Mijn hoofd breit spinsels op volle toeren en de sensoren hebben ruzie met mijn gestel. Er is niks meer over om over te piekeren. Niets dat me bedreigt of gijzelt. En toch schreeuwt mijn hele wezen om actie en drama. Groots opgezet drama waar de paniek vanaf druipt en een volledig bestaansrecht impliceert. Niets… Ik zie mezelf, vier jaar, lachend achter een hoek. Ik speel verstoppertje en heb mezelf gevonden. Langzaam sluip ik dichterbij, sla buut en laat me onbezorgd in het gras achterover vallen. Het is wennen; vier zijn op je eenendertigste, maar niet ondoenlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s