een beetje compassie

Leeg is de sfeer, grijs de lucht. De berg van liefde lijkt een stuk kleiner van veraf. Door de ogen van haar. Verstild zit ik aan een houten tafel, eet frietjes en luister naar een pleidooi over hoe oke het is om mensen teleur te stellen. En dan hard te gaan op de kick die het oplevert. Ik ken de tekst van deze rol niet. Dus figureer ik op mijn best in deze film over egocentrisme. Als we zo door gaan met onze narcistische zelfverheerlijking worden we zo een afschuwelijk lelijke monsters, dat onze klein- klein kinderen met open mond zullen staren naar de rookwolken die we achterlaten…
Ik pleit niet voor de google-bril, maar de compassiepil.

compassie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s