kortstondig onzichtbaar presentje

De zon hort en stoot, pruttelt wat zonneschijn tevoorschijn en laat mensen blind naar het gras rennen. Druk en uitgelaten zoemt de provinciestad als een veilig geïsoleerde bijenkorf. En temidden van dit alles zit ik onzichtbaar in Taart. De ramen zijn ogen en ik aanschouw met hartstocht de banaliteit van het leven. Gelukkig is het bijna tijd om te dweilen en te regenen…

presentje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s