vouwen

Zachtjes zittend op een blauw matje vouw ik mijn handen voor mijn borst. Ik cirkel mezelf en denk aan niets. Mijn keel knijpt stiekem de laatste woordjes, dan nog een kriebel en uiteindelijk verstom ik. Een klein pluisje lucht ontsnapt mijn neus. Ze zweeft langzaam voor me, draait dan en aait mijn wangen. Een gevoel van vroeger. De stilte vouwt zich verder om me heen en ik maak een buiging. Mijn rug gebold, kijkend naar mijn eigen gekke tenen. Niemand die tegen me praat, me belt, mailt, of appt. Ik ontvouw mezelf als een bloem en groet de zon. Tot slot is er nog één vouw: om mijn lippen.

buiging gekleurd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s